Lees voor

Hier leeft het, ik hou van een beetje actie.’

Uit uw gebouw

John & Dalia – de Sevencamp

John & Dalia wonen anderhalf jaar in de Sevencamp. ‘Ik had mijn huis in Groningen verkocht, maar ik had nagelaten om me in te schrijven als woningzoekende. We kwamen letterlijk op straat te staan. We hebben ons ingeschreven in Rotterdam want we hebben hier familie wonen. We hebben het aanbod van Laurens Wonen met beide handen aangegrepen, omdat het er hier gezellig uitzag.’ Ze zijn de broekies in het pand, maar zoals John zelf zegt: ‘Je zult me hier weg moeten slaan.’

 

Wonen in de Sevencamp
‘We hadden eerder een huis in Capelle, maar dat vonden we niet fijn wonen. We keken uit op een betonnen muur en een klein beetje groen. Ik ben iemand die van actie houd. Daarom past de Sevencamp goed bij ons. Je ziet het verkeer, de metro en de kinderen die naar school gaan. Je ziet hier de hele horde voorbijlopen met Sinterklaas, dat is prachtig. Hier leeft het ten minste een beetje.’

‘We zijn eenvoudige mensen, we genieten op een simpele wijze van het leven.’

Straaljagerpiloot
John wijst naar een foto van hem in een vlieg overall naast een jachtvliegtuig. ‘Daar was ik vijfendertig jaar. Ik heb gevlogen als jachtpiloot bij de luchtmacht. Ik was, of ben, de enige Surinaamse jachtpiloot in Nederland. Bij de brevettering als officier jachtvlieger kreeg ik mijn vlieger wing opgespeld door ZKH Prins Bernard. Daar was ik heel erg trots op.

‘Ik kreeg aanbiedingen in Amerika en Suriname om daar te gaan vliegen. Mijn chef vliegdienst zei: “Wat bezielt jou? Iedere Hollandse jongen wil doen wat jij doet, en dan ga je weg?”’ Ik vertelde hem dat Suriname officieren nodig had. Ten tijde van de Onafhankelijk wording van Suriname werden Nederlandse (onder)officieren van Surinaamse afkomst benaderd om mee te helpen bouwen aan een Surinaamse Defensie.

Ik was in Suriname op vakantie geweest, dat vakantiegevoel was als een grote roze bril. Ken je dat? Alle deuren gingen voor me open, ik leefde als een god in Frankrijk. Dat heeft mij over de streep getrokken om daar te gaan werken. Na twee jaar in het Surinaamse leger kreeg ik spijt. Ik besefte dat ik een verkeerde beslissing had genomen. Uiteindelijk ben ik gestopt met vliegen in 1975. Dat was vroeger ja.’

We kwamen elkaar tegen in Suriname
‘Ik heb Dalia in Suriname ontmoet. We zijn alweer 15 jaar getrouwd. Je zult zelden mij alleen zien, of haar alleen zien. Het voelt nou eenmaal goed. Als dat zo is dan wil je niet meer zonder elkaar. We overleggen eigenlijk alles. Als de een of de ander iets niks vindt dan gaat het feest niet door. We leven intens met elkaar.’

We zijn veel buitenshuis. We fietsen naar Blaak, naar de Erasmusbrug, naar Schiedam.

Ouder worden is een beleving
‘Ouder worden, dat is gewoon een beleving. De één beleeft het alleen, de ander beleeft het samen met hun kinderen. Niemand hier op deze aardbol kan mij zeggen dat hij morgen nog leeft. Je hoopt het ieder dag, maar zeker weten kan je het niet. We zijn veel buitenshuis. We fietsen naar Blaak, naar de Erasmusbrug, naar Schiedam. Blijf van het leven genieten, het maakt niet uit hoe. Niemand kan zeggen wanneer het eindigt.